Die Presse:
‘Naast de humor zit er veel gewicht in de thematiek. Ze laat het publiek mee worstelen met existentiële kwesties: wat en hoe ervaar je verdriet in je leven, hoe pak je alles dan ook weer aan.’
‘Lachen om het donker, om het ongemak, en misschien ook een beetje om jezelf.’
‘Psychiatrisch cabaret, noemt ze het zelf, en dat klopt. Van Kooten heeft er min of meer haar eigen genre van gemaakt. Het trekt mensen die ooit een dal hebben gezien, en die nu opgelucht kunnen grinniken om wat toen niet grappig was. De combinatie van zwarte humor, schaamteloze openheid en kwetsbare liedjes raakt precies waar het moet.’
‘Aan mij zal het niet liggen is geen luchtig avondje cabaret, maar een eerlijk en scherpzinnig inkijkje in het hoofd van iemand die de wereld nét iets intenser ervaart. Je lacht, je slikt, je denkt – en je bent dankbaar dat ze dit alles hardop durft te delen.’ – I love theater
‘Openhartige kijkjes in de therapiekeuken leiden tot herkennend geschater.’
‘Een ander lied, een opsomming van alle dingen die door haar handen gingen toen ze zijn huis moest opruimen, is een ontroerend hoogtepunt: ‘Dode dingen’ van Jos Brink in een nieuw jasje. Het lied heeft een prachtige tekst en is prachtig getoonzet, haar stem wordt ineens opgetild en voorzien van een sprankelende andere kleur.’
‘Wat is je meerwaarde in het leven en moet er op je grafsteen? Van Kooten heeft de antwoorden niet. Ze probeert te accepteren wie ze is, met al haar tekortkomingen, en heeft daar een mooie, eerlijke voorstelling over gemaakt.’ – Theaterzeitung
