Niet alleen omdat het nostalgisch was. Niet alleen omdat mensen hun jeugd opnieuw wilden beleven. Maar omdat hier iets gebeurde wat zelden gebeurt bij een tribute: het voelde urgent. Alsof deze muziek niet alleen van toen is, maar van nu.
Wat begon als bewondering, sloeg om in de bevestiging daarvan! Deze jongens nemen het bloedserieus — de harmonieën, de sounds en stap voor stap richting dat ongrijpbare geluid. En precies daardoor gebeurt het tegenovergestelde van braaf!! Je vergeet dat je naar een tribute kijkt — je staat midden in het moment.
Generaties zitten naast elkaar in de zaal. Wie ermee opgroeide hoort waarom deze songs de tand des tijds hebben doorstaan. Wie ze voor het eerst ontdekt, vraagt zich vooral af waarom dit niet allang weer overal klinkt.
Na zo’n begin stop je niet. Dan druk je door.
Dit is het moment waarop een band een vaste plek verdient in het theater.
Wie er was, weet genoeg. Wie het miste, krijgt een tweede kans!
